26 september 2016

Geen nood aan nieuwe woorden, maar aan daden

 

Brigitte Grouwels bezocht vluchtelingenkamp in Thessaloniki


Op 15 en 16 september was Brussels parlementslid Brigitte Grouwels in de Noord-Griekse stad Thessaloniki voor een interessant colloquium over de vluchtelingenkrisis en voor een bezoek aan een plaatselijk vluchtelingenkamp. Deze bijeenkomst in Thessaloniki werd georganiseerd door het Comité van de Regio’s, een EU-adviesorgaan bestaande uit vertegenwoordigers van Europese regionale en lokale overheden.


Colloquium

Tijdens het colloquium over de Vluchtelingenkrisis in Europa, werd een stand van zaken opgemaakt over het Europees vluchtelingenbeleid. Een van de conclusies was bijvoorbeeld dat de Europese Unie nu al beschikt over een heel arsenaal middelen om de vluchtelingenstromen onder controle te krijgen en om een humanitair beleid te voeren. Anderzijds leeft ook het besef dat er nog veel moet gebeuren en dat het allemaal best wat sneller vooruit mag gaan.

Zo is Frontex is in volle uitbouw. Frontex is een agentschap van de Europese Unie dat zich toespitst op de samenwerking van de lidstaten van de EU voor de bewaking van de Europese buitengrenzen. Het agentschap helpt de lidstaten bij de uitvoering van de Europese voorschriften inzake controles van de buitengrenzen en de terugkeer van niet-EU-burgers naar hun land van herkomst. Uiteraard moeten alle lidstaten hun eigen grenzen controleren, maar het agentschap draagt ertoe bij dat dit overal op dezelfde wijze gebeurt.

Iedere vluchteling gaat binnenkort een pas (token) krijgen met alle gegevens, hanteerbaar in de ganse EU. Een dergelijke token is een speciale kaart met de afmetingen van een bankkaart. Met deze token kunnen de geregistreerde en toegelaten vluchtelingen zich sneller bewegen in de EU en in aanmerking komen voor ondersteuning.

Het belangrijkste op dit ogenblik is wel het akkoord tussen de EU en Turkije. Dit  heeft de instroom van nieuwe vluchtelingen voor 90 procent  doen stoppen. Maar ondertussen vangt Griekenland wel 60.000 vluchtelingen op in dorpen, op de eilanden, in kampen, enzovoort. Het gaat vooral om oorlogsvluchtelingen uit Syrië.  De meeste Griekse gemeenten hebben dit op een fantastische en menselijke wijze gedaan. De vertegenwoordiger van de Internationale Organisatie voor Migratie  (IOM) zei zelfs dat deze gemeenten  in aanmerking moeten komen voor de Nobelprijs voor de Vrede.

Het is duidelijk dat er een grotere Europese solidariteit moet zijn met landen als Griekenland of Italië. Deze landen hebben veel vluchtelingen gered uit de zee en hebben, als eerste Europees land, gezorgd voor opvang van de vluchtelingen. Deze solidariteit ontbreekt nog steeds omwille van het feit dat een aantal Europese landen weigert mee te werken aan een spreiding van de vluchtelingen over de diverse lidstaten.

Iedereen is er van overtuigd dat er grenzen zijn aan dit soort van grote migratiegolven. Het is immers noodzakelijk om deze vluchtelingen telkens weer in menswaardige omstandigheden op te vangen, om aan hun kinderen onderwijskansen te geven en last but not least om perspectieven op werk te verschaffen aan de volwassen vluchtelingen. Dit laatste is niet altijd evident, aangezien in Europa nu al veel werkloosheid heerst, zeker in een land als Griekenland.

Maar we mogen de vluchtelingenkrisis niet reduceren tot louter een geldkwestie. Het gaat ook om de capaciteit van een lokale bevolking om nieuwkomers mentaal op te vangen en te integreren.

De EVP-fractie van het CoR besloot het colloquium met een reeks aanbevelingen en standpunten. Deze EVP-standpunten zijn terug te vinden via   http://web.cor.europa.eu/epp/News/Pages/16-09-19_thessaloniki_conference.aspx


Het bezoek aan het vluchtelingenkamp

Het bezoek aan het vluchtelingenkamp (waar bijna duizend mensen wonen) was ronduit ontnuchterend. Gelukkig scheen de zon. En was het droog weer.

Het vluchtelingenkamp was gevestigd op een militair terrein. Dit maakte dat er, naast civiel personeel, verrassend genoeg ook militairen rondliepen.

Hoewel de Griekse autoriteiten en heel wat lokale humanitaire organisaties hun uiterste best doen om deze mensen goed op te vangen, kan een dergelijke situatie niet blijven duren. Er waren tolken, medische verzorging, de families woonden in (kleine) tenten. Er waren zéér veel kinderen en adolescenten.  Er werd vooral taalonderwijs gegeven door Griekse organisaties: lessen Engels en ook wat lessen Grieks, maar voor de rest was er amper onderwijsaanbod. Er was weinig mogelijkheid tot ontspanning. Bepaalde groepen vluchtelingen probeerden zichzelf te organiseren via eigen onderwijs, enzovoort. Deze mensen verbleven al 7 maanden in dit kamp, zonder enig perspectief.  Zouden zij als oorlogsvluchteling erkend worden? Naar welk land zouden zij kunnen gaan? Het is vooral deze onzekere situatie die weegt op deze gezinnen. Het is duidelijk dat daar de knoop ligt voor het Europees beleid: ervoor zorgen dat mensen snel duidelijkheid krijgen over hun situatie. Worden zij toegelaten tot Europa of niet? Wat wordt  hun bestemming?  Deze mensen willen vooral duidelijkheid, zodat zij “verder kunnen met hun leven”.

Het bezoek aan het vluchtelingenkamp kon niet lang duren, omdat de bewoners “in actie dreigden te  komen”. Wat finaal ook gebeurde. Een steeds aangroeiende groep vluchtelingen verhinderde onze bussen te vertrekken, totdat ze met een ‘hooggeplaatste Griekse autoriteit’ konden spreken over hun verdere perspectieven. Uiteindelijk bleef de gouverneur van de provincie Macedonië, die ons had uitgenodigd, achter om met de vluchtelingen te praten.

Het Europees beleid is uitgestippeld. Maar het is duidelijk een race tegen de tijd om de geplande Europese instrumenten snel en concreet uit te rollen. Een echte Europese solidariteit moet op gang komen.

We hebben immers geen nood meer aan nieuwe woorden, het gaat nu vooral om daden.

 


Brigitte Grouwels

Pl. Vertegenwoordiger Europees Comité van de Regio’s van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest

Volksvertegenwoordiger/Senator

 

Categorie: 
 

Volg mij ook via

Laatste foto's

Twitter